Alleen informatief. Geen juridisch of fiscaal advies.
MiCA geeft aanbieders van crypto-activa (CASP's) een duidelijk pad: autorisatie in één EU-land en vervolgens diensten aanbieden in de hele Unie via passporting. Het idee is één regelboek in plaats van 27 verschillende regimes.
In de praktijk blijkt een tweede dynamiek: sommige bedrijven proberen een vergunning te krijgen in jurisdicties waar het proces sneller of lichter is, en betreden daarna de hele EU-markt. Dat noemen mensen regulatory arbitrage.
De kernzorg van Frankrijk is dat uniforme regels niet overal even streng zullen worden toegepast.
In 2025 werd dit een publieke discussie tussen toezichthouders: Reuters beschreef spanningen omdat sommige jurisdicties MiCA-goedkeuringen sneller uitgaven dan andere, en Frankrijk—via zijn toezichthouder—sloot niet uit dat het vergunningen verleend door andere EU-landen zou aanvechten.
Het belangrijkste argument van Parijs is eenvoudig: als een grote speler een gemakkelijke vergunning krijgt en Franse klanten bedient, dan belanden consumentenbescherming, reputatie- en bankcompliance-risico's in Frankrijk—terwijl Frankrijk beperkte invloed heeft op hoe de home supervisor de dagelijkse toezichtstaken uitvoert.
In dit kader heeft de Europese Commissie opties naar voren gebracht waarbij ESMA meer directe toezichthoudende bevoegdheden zou kunnen krijgen over de grootste cryptobedrijven, met als doel verschillen tussen nationale benaderingen terug te dringen.
Dat idee stuit op weerstand: Malta heeft zich bijvoorbeeld publiekelijk verzet tegen centralisatie in dit stadium en waarschuwde voor extra bureaucratie en een potentiële aanslag op de concurrentiekracht van de EU.
De echte vraag voor 2026 is: MiCA-passporting grotendeels laten zoals het is (met focus op toezichthoudende convergentie)—of een strengere tweedelijnstoezichtlaag toevoegen voor de grootste spelers via ESMA.
Als Frankrijk gelijk krijgt—via toezichthoudende praktijk of hervormingen—worden meerdere uitkomsten waarschijnlijker:
Reken op hogere eisen voor interne controles, risicobeheer, belangenconflicten en operationele transparantie—vooral voor grote platforms. De logica: als je de hele EU bedient, moet je aan de hoogste standaard voldoen, niet aan de minimumstandaard.
Toezichthouders kijken verder dan een juridische vestigingsplaats: waar het team zit, hoe compliance is ingericht, hoe cruciale functies worden uitgevoerd, custody-arrangementen en hoe AML-controles in de praktijk werken.
Meer informatieverzoeken, striktere product-/kanaalgoedkeuringen en voorzichtiger marketing of noteringen voor gevoelige assets.
Voor de meeste gebruikers zien de grootste effecten eruit via banken en fiat-rails:
De winnaars zijn vaak diensten die vanaf dag één serieuze processen opbouwen: compliance, heldere regels en zorgvuldige bankrelaties. Kies verstandig.